Souq Al-Qaisariya odkrywam po zmroku, gdy światło lamp odbija się od jasnych murów, a zielone iluminacje wypełniają łuki bram niemal teatralnym blaskiem. To nie jest zwykły targ, ale całe miasto w mieście — labirynt wąskich przejść, dziedzińców i arkad, w których handel trwa tu nieprzerwanie od pokoleń. Spacerując pod drewnianymi stropami i glinianymi sklepieniami, mam wrażenie, że czas zwalnia, a współczesna Arabia Saudyjska cofa się o kilka stuleci. Stragany uginają się od towarów: tradycyjnych sandałów, białych i kremowych thobów, pachnących kadzideł, przypraw i ręcznie tkanych tkanin. W jednym zaułku sprzedawca nawleka paciorki modlitewne, w innym krawiec dopasowuje szatę, a kilka kroków dalej stosy daktyli przypominają, że to właśnie Al-Ahsa jest jednym z ich największych światowych zagłębi. Handel odbywa się spokojnie, bez pośpiechu, często przy herbacie i krótkiej rozmowie — bardziej jak rytuał niż transakcja.Architektura souku zachwyca prostotą i funkcjonalnością. Grube mury z gliny chronią przed upałem, wysokie łuki zapewniają cyrkulację powietrza, a wieże i bramy nadają całości niemal forteczny charakter. Nocą, przy ciepłym świetle lamp, Souq Al-Qaisariya wygląda jak scenografia do opowieści z „Baśni tysiąca i jednej nocy”. To miejsce jest sercem Al-Ahsy — nie muzeum ani atrakcją „pod turystów”, lecz żywą przestrzenią codziennego życia. Wystarczy kilka kroków w głąb targu, by zrozumieć, że tu historia nie została zamknięta w gablotach, ale wciąż oddycha, handluje, zaprasza i opowiada swoje historie każdemu, kto zechce się zatrzymać.
Kolor zielony zajmuje w islamie szczególne, symboliczne miejsce, wynikające zarówno z religijnych źródeł, jak i z uwarunkowań kulturowych świata arabskiego. W Koranie zielony pojawia się wielokrotnie jako barwa raju. Opisy ogrodów pełnych zieleni, cienia, wody i bujnej roślinności odwołują się do obrazu idealnego życia wiecznego — spokoju, obfitości i harmonii. Dla ludów pustynnych, żyjących w suchym i surowym klimacie, zieleń była i jest synonimem życia, nadziei i Bożego błogosławieństwa. Zielone ogrody oznaczały wodę, pożywienie i bezpieczeństwo — rzeczy najcenniejsze. Kolor ten bywa także tradycyjnie łączony z Prorokiem Mahometem. Według przekazów historycznych i hadisów miał on nosić zielony płaszcz lub turban, a po jego śmierci barwa ta zaczęła symbolizować nie tylko prorocką tradycję, ale również czystość wiary i duchową ciągłość islamu. Z tego powodu zielony stał się kolorem często używanym w meczetach, na flagach państw muzułmańskich oraz w kaligrafii religijnej. Zieleń w islamie oznacza również odnowę i równowagę. Nie jest kolorem agresywnym ani dominującym — sprzyja kontemplacji i wyciszeniu, dlatego doskonale pasuje do przestrzeni modlitwy. W architekturze i dekoracji sakralnej działa uspokajająco, pomagając skupić myśli na tym, co duchowe. Wreszcie, zielony stał się barwą tożsamości i wspólnoty. Pojawia się w symbolice wielu krajów muzułmańskich, podkreślając religijne dziedzictwo i wspólne korzenie. Nie jest to jednak kolor „oficjalny” islamu w sensie doktrynalnym, lecz raczej głęboko zakorzeniony symbol, którego znaczenie wyrasta z tekstów świętych, historii i doświadczenia życia w świecie natury. Dlatego właśnie zielony w islamie to nie tylko kolor — to obietnica życia, pokoju i duchowej obfitości.
