"Liczy się jedynie droga. To ona trwa, a nie cel, który jest złudzeniem wędrownika, kiedy idzie od jednego grzbietu góry ku drugiemu, tak jakby osiągnięty cel miał jakiś sens." (Antoine de Saint-Exupéry, "Twierdza")
Marakesz zachwyca swą egzotyką i architekturą. Myślę, że w takim miejscu, jak to, nie trzeba nawet robić planu zwiedzania, tylko po prostu pójść "na żywioł". Zatrzymać się na szklaneczkę miętowej herbaty i poczuć ten klimat, by dać się wciągnąć w magiczną podróż z krainy z tysiąca i jednej nocy. Szerokie aleje, place, parki oraz niewyobrażalna sieć wąskich uliczek, którymi można kluczyć do woli. Do tego unoszące się wszędzie zapachy przypraw, kadzideł i muzyka na żywo. Dajcie się ponieść!
W styczniu wybrałam się do Maroko. Przelot do Agadiru - połączenie tanich linii lotniczych z Gdańska, z przesiadką w Brukseli Charleroli. Przesiadka - to za mało powiedziane, gdyż między jednym samolotem, a drugim trzeba wypełnić osiem godzin czasu wolnego, dlatego postanawiam zobaczyć Charleroi. Autobus miejski z lotniska do centrum kursuje często, a podróż zajmuje około 20 min. Miasteczko nie należy może do zbyt atrakcyjnych, ale świetnie nadaje się na krótki przerywnik w podróży.
W piękny letni weekend na początku sierpnia, przyszedł czas na Wielkopolskę, a właściwie kilka punktów na turystycznej mapie tego regionu. Mając do dyspozycji zaledwie dwa dni, nie poszaleje człowiek w dziedzinie zwiedzania, ale zawsze doświadczy czegoś nowego i wyrwie codzienności kilka magicznych chwil.
W pierwszej kolejności Kalisz. Miasto wiekowe, piękne i klimatyczne. Związane również z wieloma znanymi osobami związanymi z polską kulturą i literaturą.
Z Kalisza "rzut beretem" do Ośrodka Kultury Leśnej w Gołuchowie. Tutaj, obowiązkowy spacer po rozległym parku oraz wizyta w pobliskiej Pokazowej Zagrodzie Zwierząt. Miłośnicy dawnej architektury, powinni skusić się na odwiedzeniu tutejszego zamku.
Zamek w Gołuchowie, to jedno z najbardziej romantycznych i bajkowych miejsc w Wielkopolsce. Już z daleka przypomina francuską rezydencję nad Loarą. Otoczony ogromnym parkiem, starymi drzewami i spokojnymi alejkami wygląda jak miejsce wyjęte z XIX-wiecznej powieści. Historia zamku sięga XVI wieku, jednak jego obecny wygląd to efekt przebudowy dokonanej przez Izabelę z Czartoryskich Działyńską — jedną z najbardziej niezwykłych kobiet swojej epoki. Zafascynowana sztuką i francuskim renesansem stworzyła w Gołuchowie prawdziwą arystokratyczną rezydencję pełną dzieł sztuki, antyków i historycznych wnętrz. Dzięki niej zamek zyskał charakter eleganckiej francuskiej siedziby z bogato zdobionymi wieżami, krużgankami i dekoracyjnymi dachami.
Jednak Gołuchów zachwyca nie tylko samym zamkiem. Ogromnym skarbem jest otaczający go park-arboretum — jeden z najpiękniejszych parków krajobrazowych w Polsce. Rosną tam setki gatunków drzew i egzotycznych roślin sprowadzanych z różnych części świata. Spacerując alejkami można natknąć się na mostki, stawy, romantyczne widoki i ukryte między drzewami zabudowania folwarczne. Atmosfera jest niezwykle spokojna i melancholijna, szczególnie rano lub późnym popołudniem.
Dalej Poznań - a właściwie tylko krótki spacer po rynku, gdyż głównym celem dnia dzisiejszego jest Muzeum Arkadego Fidlera W Puszczykowie. Od dawna chodziło mi po głowie, by odwiedzić dom słynnego podróżnika i pisarza oraz jego potomków. Gwarantuję, iż muzeum to zainteresuje wszystkich miłośników podróży, wielbicieli twórczości pana Arkadego oraz tych, którzy interesują się historią Dywizjonu 303.
Uważam, iż zamek w Kórniku to jeden z najbardziej malowniczych zamków w Wielkopolsce. Otoczony fosą i starym parkiem wygląda bardziej jak romantyczna rezydencja z baśni niż typowa warownia. Jego początki sięgają średniowiecza, jednak obecny neogotycki wygląd zamek zawdzięcza XIX-wiecznej przebudowie inspirowanej architekturą angielską i orientalną. Charakterystyczne wieżyczki, ozdobne krenelaże i słynne arkadowe okno od strony jeziora nadają mu wyjątkowy charakter.
Najbardziej znanymi właścicielami zamku byli Działyńscy i Zamoyscy — rody zasłużone dla polskiej kultury i historii. W zamkowych wnętrzach można dziś zobaczyć bogate biblioteki, historyczne meble, pamiątki narodowe i kolekcje sztuki. Z zamkiem związana jest także legenda o „Białej Damie”, czyli Teofili z Działyńskich, która podobno nocami pojawia się w korytarzach rezydencji.
Wnętrza kórnickiego zamku robią ogromne wrażenie przede wszystkim bogactwem wyposażenia i atmosferą dawnej arystokratycznej rezydencji. Nie są to puste sale muzealne, ale pomieszczenia pełne autentycznych mebli, dzieł sztuki i pamiątek związanych ze wspomnianymi rodzinami Działyńskich oraz Zamoyskich. Szczególną uwagę przyciągają ciężkie drewniane meble — bogato rzeźbione szafy, stoły, biblioteki i fotele pochodzące z różnych epok. Wiele z nich wykonano z ogromną dbałością o detale. Wnętrza są eleganckie, ale nie przesadnie pałacowe. Bardziej przypominają dom ludzi zakochanych w historii, sztuce i kolekcjonowaniu.
Jednym z najpiękniejszych elementów zamku są dekoracyjne kasetonowe sufity. Drewniane kasetony zawierają motywy heraldyczne — herby, tarcze i stylizowane znaki rodowe podkreślające historię właścicieli zamku oraz nadają wnętrzu wyjątkowo ciepły charakter. W zamku znajduje się również ogromna ilość pamiątek historycznych i rodzinnych. Można zobaczyć portrety przodków, stare fotografie, broń, kolekcje militariów, egzotyczne przedmioty przywożone z podróży oraz liczne dzieła sztuki. Szczególnie interesujące są wnętrza biblioteczne związane z działalnością Tytusa Działyńskiego i Jana Działyńskiego — wielkich kolekcjonerów oraz patriotów, którzy gromadzili tutaj bezcenne rękopisy i zabytki kultury polskiej.
Ogromnym skarbem Kórnika jest otaczające zamek arboretum — jedno z najstarszych i najpiękniejszych w Polsce. Wiosną słynie szczególnie z kwitnących magnolii i azalii. Spacer wokół jeziora i po parkowych alejkach sprawia, że Kórnik ma wyjątkowo spokojny i romantyczny klimat.
Warto też odejść kawałek od samego zamku i przespacerować się w stronę dawnej powozowni, która jest ciekawym uzupełnieniem zwiedzania zamku. Można tam zobaczyć dawne karety, powozy, sanie i wozy używane przez właścicieli Kórnika oraz ich gości. Niektóre pojazdy są bardzo bogato zdobione i pokazują, jak wyglądały podróże arystokracji w XIX wieku. Szczególnie interesujące są eleganckie karety reprezentacyjne oraz lekkie powozy spacerowe używane do przejażdżek po majątku.