Do Helsingør przyjechałam pociągiem z Rungsted późnym popołudniem, jadąc cały czas wzdłuż wybrzeża Øresundu. Im dalej na północ prowadziła kolej, tym bardziej morski i surowy stawał się krajobraz. Za oknami pojawiały się małe porty, plaże, łodzie i spokojne nadmorskie miejscowości. Sam Helsingør już od pierwszych chwil sprawił wrażenie miasta, które żyje morzem od setek lat. Większość turystów przyjeżdża tu głównie dla zamku Kronborg, słynnego „zamku Hamleta” (o zamku przeczytasz tutaj), ale mnie dużo bardziej urzekło samo stare miasto i nabrzeże. W Helsingør wciąż można poczuć atmosferę dawnego portowego miasta kupieckiego. Wystarczy odejść kilka ulic od dworca, by znaleźć się pośród wąskich brukowanych uliczek i średniowiecznej zabudowy. Kolorowe domki stoją tu ciasno obok siebie — żółte, ceglane, błękitne, zielone lub czerwone — z krzywymi dachami, małymi oknami i kwiatami w oknach. Spacer po Helsingør najlepiej zacząć bez planu. To miasto nie potrzebuje listy atrakcji. Najprzyjemniej jest po prostu skręcać w kolejne uliczki i obserwować detale — stare latarnie, drewniane drzwi, małe kawiarnie, ukryte dziedzińce i domy pamiętające czasy, gdy przez cieśninę przepływały setki statków handlowych. W wielu miejscach czuć atmosferę dawnego hanzeatyckiego portu. Miasto jest zadbane, ale nie sterylne. Nadal ma w sobie coś autentycznego i trochę surowego.
Bardzo spodobało mi się również nabrzeże. Promy do Szwecji odpływają niemal bez przerwy, a po drugiej stronie cieśniny widać już Helsingborg. Morze jest tutaj wszechobecne — słychać mewy, czuć wiatr i zapach portu. W okolicach dawnej stoczni miasto zyskało bardziej nowoczesny charakter. Stare przemysłowe budynki połączono z przestrzeniami kultury i nowoczesną architekturą ze szkła. To tutaj mieści stoczniowe muzeum.
W różnych częściach miasta można też natknąć się na fontanny, niewielkie rzeźby oraz rozmaite murale i instalacje lokalnych artystów. Jedną z bardziej znanych jest mała figurka chłopca — odpowiednik kopenhaskiej Małej Syrenki, ale bez rybiego ogona. Takie detale sprawiają, że Helsingør odkrywa się powoli, bardziej podczas spaceru niż klasycznego zwiedzania.
